เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับคนๆหนึ่ง ผู้ที่กำหนดชะตากรรมของตนเองได้เพียง 50 % นอกนั้นเป็นวิบากกรรมแต่อดีตชาติ เพราะผลของวิบากกรรมเป็น REFLEXTION OF ENERGY ผลของการกระทำต่างๆที่เกิดขึ้นแล้วในอดีตสะท้อนส่งผลกลับมาในปัจจุบันและต่อไปในอนาคต จนกว่าผู้นั้นจะทำการปฏิบัติตนจนเข้าสู่การเป็นอมตะ (เป็นสภาวะที่ไม่มีเหตุปัจจัยทำไปสู่การเกิดอีกต่อไป)

ในวัยเด็ก ครอบครัวของข้าพเจ้าพอมีฐานะทางครอบครัวปานกลาง จนเมื่อบิดาได้ป่วยลง ในขณะที่ข้าพเจ้ามีอายุได้ 7 ปี ฐานะทางบ้านก็เริ่มลำบากเพราะว่าบิดาทำงานมากไม่ได้ และมีลูกชาย-หญิงถึง 10 คน ข้าพเจ้าจึงต้องทำงานหาเงินช่วยทางบ้านโดยการทำขนม-ไอศกรีมไปขาย จนอายุได้ 10 ปี ก็ได้ออกจากการศึกษาเพราะไม่มีเงินจะจ่ายค่าเทอม (จบชั้น ป.4) ต่อมาด้วยวิบากกรรมที่พอเป็นกุศลบ้าง ทางคุณอาก็ได้อุปถัมป์โดยให้การศึกษาต่อ

จนกระทั่งเรียนถึงขั้น ป.ว.ช. แผนกช่างกลโรงงาน ชีวิตในการศึกษาของข้าพเจ้า เป็นคนที่ไม่มีระเบียบต่อการเรียนเพราะว่าการเรียนที่ทางโรงเรียนกำหนดนั้นเป็นการเรียนท่องจำแล้วก็ทดสอบความรู้ การเรียนลักษณะนี้เป็นการเรียนที่ผูกมัดทางความคิด (กดขี่สิ้นดี) การเรียนที่ดีจะต้องหาเป้าหมายของแต่ละคนว่าจะไปทางไหนดีและต้องมุ่งมั่นไปทางนั้นและต้องหาการกระทำที่เป็นประสบการณ์วิชาชีพต่อไปในอนาคต

ประสบการณ์ในอดีตของข้าพเจ้า รู้จักการช่วยตัวเองให้อยู่รอดของชีวิตได้เป็นอย่างดีโดยข้าพเจ้ารู้ว่าต้องทำอะไรบ้างจึงจะมีเงินมาใช้จ่ายเป็นค่าอาหารเลี้ยงชีวิตตั้งแต่วัย 10 ปี ดังนั้นเมื่อข้าพเจ้าจบการศึกษาได้ประมาณ 1 ปี ข้าพเจ้าก็ได้เริ่มทำธุรกิจส่วนตัวเมื่อข้าพเจ้าอายุได้ 22 ปี ในเวลานั้นไม่มีเงินทุนเลย จะเรียกว่าเริ่มจากศูนย์ก็ได้ แต่ด้วยความที่เป็นคนที่มีสัจจุและอดทนซื่อสัตย์ ภายในระยะเวลาไม่ถึง 3 ปี ข้าพเจ้าได้เป็นเจ้าของกิจการต่างๆเช่น ขายเฟอร์นิเจอร์ รถจักรยานยนต์ วิทยุ โทรทัศน์ และมีบ้านเป็นของตนเอง

แต่ด้วยการหลงตัวเอง (ขาดปัญญาที่จะวิเคราะห์ชีวิตและความเป็นจริงของตน) จึงได้พลาดพลั้งโดยการเที่ยวหลงมัวเมาอยู่กับอบายมุข ตัณหา-ราคะ ทำให้ชีวิตครอบครัวกลับไปอยู่ที่จุดเดิม (ศูนย์)

ด้วยการที่กลับไปยากจนอีกครั้งทำให้กลับมาทบทวนการกระทำต่างๆของตนเอง ด้วยการศึกษาพระธรรมวินัย จนเริ่มเข้าใจชีวิตมากขึ้น จึงได้ออกมาสู่การใช้ชีวิตในสังคมต่อไป โดยเมื่อปี 2530 ด้วยเงินติดตัวมา 10 บาท ด้วยความที่ได้ศึกษาพระธรรมจึงได้นำพระธรรมมานำทางชีวิต โดยยึดหลักของการทำความดี ซื่อสัตย์ สุจริต และเป็นผู้ให้ (ผู้ให้คือผู้รับ)

ปัจจุบันเป็นเจ้าของกิจการโรงพิมพ์ และเส้นทางในอนาคตนั้น เป้าหมายคือการลดทุกข์ที่จะเกิดขึ้นในจิต ให้ได้มากที่สุด โดยการให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา (ปฏิบัติกรรมฐาน) เพื่อเป็นเสบียง ปัจจัย ในชีวิตข้างหน้าในอนาคต

สุดท้าย ขอให้ทุกท่านที่เป็นมนุษย์อย่าได้ประมาทในการใช้ชีวิต เพราะเวลา 100 ปีนั้นมันน้อยมากที่จะมีโอกาสได้ทำกุศล (เหตุแห่งความดี) การเกิดเป็นมนุษย์นั้นแสนยาก แต่การเป็นผู้มีการรักษาศีลให้สะอาด บริสุทธิ์นั้น ยากยิ่งกว่า

หลังจากฟังเพลงของ Fort Minor อยู่นานจนร้องแบบสั่วๆได้แทบทุกเพลงแต่มีเพลงนึงที่ไม่ค่อยอยากจะจำเลยนั่นคือเพลง Kenji

พอลองเปิดไปดูโน๊ตเพลง Kenji โดยที่ไม่ได้สังเกตมาก่อน ............. ก็พบกับ Lyrics ยาวเต็ม 2 หน้ากระดาษ อะไรมันจะยาวขนาดนี้

ไปนั่งฟัง Where'd you go ต่อดีกว่า

.

.

.

.

Kenji Lyrics


"My father came from Japan in 1905
He was 15 when he immigrated from Japan
He worked until he was able to buy-to actually build a store."

Let me tell you the story in the form of a dream,
I don't know why I have to tell it but I know what it means,
Close your eyes, just picture the scene,
As I paint it for you, it was World War II,
When this man named Kenji woke up,
Ken was not a soldier,
He was just a man with a family who owned a store in LA,
That day, he crawled out of bed like he always did,
Bacon and eggs with wife and kids,
He lived on the second floor of a little store he ran,
He moved to LA from Japan,
They called him 'Immigrant,'
In Japanese, he'd say he was called 'Iisei,'
That meant 'First Generation In The United States,'
When everyone was afraid of the Germans, afraid of the Japs,
But most of all afraid of a homeland attack,
And that morning when Ken went out on the doormat,
His world went black 'cause,
Right there; front page news,
Three weeks before 1942,
"Pearl Harbor's Been Bombed And The Japs Are Comin',"
Pictures of soldiers dyin' and runnin',
Ken knew what it would lead to,
Just like he guessed, the President said,
"The evil Japanese in our home country will be locked away,"
They gave Ken a couple of days,
To get his whole life packed in two bags,
Just two bags, couldn't even pack his clothes,
Some folks didn't even have a suitcase, to pack anything in,
So two trash bags was all they gave them,
When the kids asked mom "Where are we goin'?"
Nobody even knew what to say to them,
Ken didn't wanna lie, he said "The US is lookin' for spies,
So we have to live in a place called Manzanar,
Where a lot of Japanese people are,"
Stop it, don't look at the gunmen,
You don't wanna get the soldiers wonderin',
If you gonna run or not,
'Cause if you run then you might get shot,
Other than that try not to think about it,
Try not to worry 'bout it; bein' so crowded,
Someday we'll get out, someday, someday.

As soon as war broke out
The F.B.I. came and...they just come to the house and
"You have to come"
"All the Japanese have to go"
They took Mr. Ni
And people didn't understand
Why did they have to take him?
Because he's an innocent labourer

So now they're in a town with soldiers surroundin' them,
Every day, every night look down at them,
From watch towers up on the wall,
Ken couldn't really hate them at all;
They were just doin' their job and,
He wasn't gonna make any problems,
He had a little garden with vegetables and fruits that,
He gave to the troops in a basket his wife made,
But in the back of his mind, he wanted his families life saved,
Prisoners of war in their own damn country,
What for?
Time passed in the prison town,
He wonder if he'd live it down when they were free,
The only way out was joinin' the army,
And supposedly, some men went out for the army, signed on,
And ended up flyin' to Japan with a bomb,
That 15 kiloton blast put an end to the war pretty fast,
Two cities were blown to bits; the end of the war came quick,
Ken got out, big hopes of a normal life with his kids and his wife,
But, when they got back to their home,
What they saw made them feel so alone,
These people had trashed every room,
Smashed in the windows and bashed in the doors,
Written on the walls and the floor,
"Japs not welcome anymore."
And Kenji dropped both of his bags at his sides and just stood outside,
He, looked at his wife without words to say,
She looked back at him wiped the tears away,
And, said "Someday we'll be okay, someday,"
Now the names have been changed, but the story's true,
My family was locked up back in '42,
My family was there it was dark and damp,
And they called it an internment camp

"When we first got back from camp,
It was... it was... pretty bad"

"I, I remember my husband said
'Oh we're gonna stay 'til last'
Then my husband died before they close the camp."